«

»

feb 04

Toch maar weer naar de Weissensee.

Het was voor mij al weer 3 jaar geleden dat ik voor het eerst naar de Weissensee ging, dat was een prachtige ervaring. Toen dacht ik al, dat wil ik denk nog wel eens een keertje doen.

Albert Hoekstra (volgens mij geen Familie van !) wou graag de Alternatieve Elfstedentocht rijden en had gehoord dat ik dat ook nog wel eens zou willen doen. Dus Albert vroeg of ik zin had om samen daar heen te gaan. Daar hoefde ik niet lang over na te denken, Ja dus. Dit alles was in juni 2019. Albert had via een trainer van de schaatsclub gehoord dat er een mooi hotel in de buurt was met Nederlandse eigenaar. En hij heeft maar direct Hotel Berghof in Berg Im Drautal vast gelegd. (en dat was een goede keuze) Wij wisten dus dat wij weer ergens voor moesten trainen, eerst op de fiets en vanaf oktober op de schaats. En dat hebben wij gedaan.

Zaterdag 18 januari ging ik om half 5 van huis, Albert ophalen in Callantsoog en gaan. 1250 km en 13 uur verder die dag stonden wij voor het hotel, ging niet verkeerd. Zondagochtend richting de Weissensee, dat was 20 minuten rijden met de auto. Zo rijden we Techendorf in en kijk je zo op de See, prachtig wat een baan. Het eerste gevoel met het ijs was direct goed, 25 cm dik en spiegelglad. Dus hebben we een paar rondjes heerlijk gereden, totaal 50 km. Maandagochtend nog lekker inrijden op het grote meer, helemaal rond gereden, was officieel nog niet vrij gegeven, maar er werd al op geschaatst. Prachtige ijsvloer. In de loop van de middag startnummer en chip opgehaald en om 16.00 uur naar de rijdersbijeenkomst. Was voor mij wel bekend, maar voor Albert nieuw, dus mooi er heen. Terug bij het hotel waar wij weer lekker gingen eten. Wij mochten zelf aangeven wat we wilden eten met nog 4 andere schaatsers die de tocht ook gingen rijden. 4 Friezen wat enorm goed klikte. Dus heerlijk aan de spaghetti die avond en een avondje geen bier.

It Giet Oan: dinsdag 21 januari 2020. Half 5 de wekker en om 5 uur aan het ontbijt. De kleding lag al klaar. Is altijd lastig, wat moet je aan. Een goed ontbijt is heel belangrijk, dus lekker stapelen. Om 6 uur stapte wij de auto in (wel eerst ramen krabben) om op tijd bij de tent te zijn. Daar aangekomen (het was -12oC) de schaatsen in de tent aan gedaan (lekker op de klapschaats) en om kwart voor 7 richting de start. Wij wilden in de 1e groep starten, en om 7 uur klonk het startschot. It Giet Oan, 200 km , 16 rondjes. Echte afspraken hadden we niet gemaakt, gewoon lekker rijden. Normaal rijdt Albert iets harder dan ik, maar natuurijs is anders. Dus ik gaf hem de ruimte om voor een eigen snelle tijd te gaan. Maar na ongeveer 2 km reden wij met z’n tweeën bij de groep weg en later kregen we er nog eentje bij. Zo hebben we bijna 100 km gereden (8 rondjes) tot ik keertje viel en er even niet lekker in zat. Gelukkig hadden wij goede verzorging langs de baan (Frans en Elly Tielens) en die zag dat wij net zo goed op de grote groep van ‘Skate for air’ konden wachten en daar met meerijden, die reden 4 minuten
achter ons. Dus hebben wij ons in laten halen door wat rustiger te schaatsen en de andere 8 rondes met zo’n 40 man en vrouw gereden. Even goed gaat het hier en daar wel wat pijn doen, maar pijn is …? Albert en ik reden nog steeds bij elkaar, Albert heeft nog wel een stukje bij een iets snellere groep gereden. Maar na een val kon hij daar niet meer bij terug komen en liet zich terug in onze groep zaken. Dus na 7 uur en 53 minuten gingen wij met de handen omhoog, naast elkaar over de finish. Kan niet anders dat wij allebei toch zeer tevreden waren. Mijn tijd was toch 1 uur sneller dan in 2017, maar de tocht was anders. De volgende dag wel wat stijf en stam, maar dat wist ik nog wel van vorige editie. Donderdag weer lekker paar uur geschaatst op het grote meer. Wat souvenirs en foto opgehaald en al de vrijwilligers nogmaals bedankt. Vrijdag om half 8 vertrokken wij weer richting Nederland. Precies 12 uur later waren wij weer thuis. Het was weer een TOOOOP week. Wie weet over een paar jaar voor een derde keer.

Groet Nico Vlaming