«

»

nov 01

7 Bikkels vermorzelen de Pyreneeën

Na in 2014 de Mont Ventoux en omstreken onveilig te hebben gemaakt volgden in 2016 de Alpenreuzen rondom Bourg-d’Oisans. Een volgende min of meer logische stap zijn dan de Pyreneeën. Na een jaar van voorbereiding werd door Ron Hoekstra, Albert Schook, Peter Vaartjes, Ko Balvert, Leo van Rozelaar, Jasper Schook en Ton Hoogeveen in de eerste week van september koers gezet richting Argelés Gazost alwaar we op een prachtige camping, camping Les Trois Vallées, weer een chalet hadden gehuurd.

Donderdagavond 30 augustus werden de fietsen en bagage al in de bus gezet. Het was even puzzelen maar alles kon er in en zodoende was het niet nodig om met de auto af te reizen. Voor een ieder was er een ruime zitplaats beschikbaar.

Vrijdag 31 augustus

Om 4.00 uur was het verzamelen bij Ron thuis. Het was nog even wachten op Albert die nog iets moest regelen maar toen konden we vertrekken. Via de Mac bij Hoorn om Ko op te pikken werd op een nog rustige A7 koers gezet naar Saintes voor de eerste overnachting. Na een vlotte rit, alleen bij Parijs was het druk, kwamen we rond 16.00 uur aan in het hotel. Simpel maar prima voor één nacht. Peter kreeg hier slecht nieuws. Zijn schoonmoeder was overleden wat sneller was dan verwacht. Woensdag 5 september zal hij terug keren naar huis. Dit was even een tegenvaller maar we gaan er wat van maken en zullen het programma aanpassen zodat hij toch de mooiste cols kan bedwingen. Na een goed diner in een nabijgelegen restaurant nog even aan de wandel en toen naar bed.

Zaterdag 1 september

Na het ontbijt op weg voor de laatste kilometers naar de camping alwaar we om 13.00 uur aankwamen. Een van de chalets was nog niet schoon maar de bus kon al wel uitgeladen worden. We hadden nog de hele middag om even de stijve spieren wat los te gooien door middel van een korte fietstocht. Ko en Albert hadden geen zin om te fietsen dus die gingen boodschappen doen. Leo ging naar Lourdes op de fiets en Peter en Jasper fietsten naar Luz st Sauveur aan de voet van de Tourmalet. Ron en Ton wilden direct klimmen en gingen richting de col de Soulor. Het was warm en direct behoorlijk klimmen viel best tegen. Ik was Ron al snel kwijt dus reed ik zelf na een kilometer of 8 linksaf om vandaar via een prachtige maar voor de eerste dag heftige route de col de Borderes  te beklimmen, een “nieuw” ontdekte col via de Tour de France. Bovenop gekomen was het lekker afdalen naar Arrens-Marsous. Hier begint de echte klim naar de col de Soulor. Deze stond echter een paar dagen later op het menu dus afdalen naar Argelés en naar de camping. Iedereen was weer terug en tevreden over de eerste kilometers. In de Pizzeria tegenover de camping heerlijk gegeten en direct even de plannen voor de volgende dag besproken. De eerste 34 kilometer staan op de teller!

Zondag 2 september

Vandaag een rustige klim naar Gavarnie. Vanuit hier kan men wandelen naar de grootste waterval van Europa met een hoogte van 422 meter. De waterval ligt net onder de kamlijn die samenvalt met de Spaanse grens. Het weer was weer prima dus vol goede moed werd om half tien het zadel van de fiets beklommen.

Door de Gorge de Luz ging het vals plat omhoog naar Luz st Sauveur en in het dorp rechtsaf richting Gavarnie via een mooie weg. Het was behoorlijk druk op de weg en dat werd mede veroorzaakt door de zondag wanneer de Fransen er met picknickmand en al op uit trekken. In Gavarnie aangekomen wilde de groep aan de koffie maar ik had andere plannen. Even een stukje over het grindpad gereden richting de waterval voor wat foto’s en toen weer terug naar het dorp om de weg te vervolgen naar de col de Tentes. Niemand wilde mee dus stond ik er alleen voor. De klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% was 10 kilometer lang en ging door een prachtig natuurgebied. De klim was niet gemakkelijk maar de rust en de natuur vergoedde veel. Veel vogels en vlinders te zien en af en toe een kudde schapen. Plotseling zag ik een grote marmot langs de weg zitten en kon ik ook op de foto zetten. Wat een prachtig dier welke je door hun gefluit al van verre kan horen. Je moet geluk hebben om ze ook te zien! Weer verder klimmen om na die 10 kilometer boven te komen waar heel veel auto’s geparkeerd stonden van wandelaars. Genieten van de rust en het uitzicht op de top, gelegen op 2207 meter, en wat foto’s maken.

Hierna werd het tijd om aan de afdaling te beginnen, niet te gek om ook nog te kunnen genieten van de omgeving en gewoon om veilig beneden te komen. Terug op de camping zaten de anderen al aan een lekker drankje behalve Leo. Toen hij ook weer terug was bleek dat Leo na de afdaling in Luz st Sauveur de afslag had genomen naar Luz Ardiden. Een behoorlijke klim maar wel mooi. Via een andere route kwam ook Leo weer beneden en zo had een ieder weer een mooie klimdag gehad. Vandaag niet uit eten want Ko en Albert hadden een heerlijke pan pasta gemaakt.

Deze dag 103 kilometer op de teller.

Maandag 3 september

De temperatuur zou deze dag oplopen tot zo’n 29 graden! Lekker om wederom een mooie rit te maken. Vandaag stond de col de Aubisque op het programma. Een vermaarde col bekent van de Tour de France en van de oud renner Wim van Est die in de afdaling zo’n 70 meter naar beneden viel maar wonderwel nagenoeg ongeschonden weer boven kwam waarop een medewerkster van het horlogemerk Pontiac met de volgende uitspraak kwam:“Zeventig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep …”. Een plaquette op de plaats van het ongeval herinnert hieraan. Maar voor we deze konden bekijken moest er eerst behoorlijk geklommen worden.

Om op de top van de Aubisque te komen moet je eerst de col de Soulor beklimmen. Peter ging vandaag niet fietsen maar ging met de bus naar boven. Direct vanuit Argelés Gazost begin je aan de klim en de eerste kilometers zijn ook direct behoorlijk steil. Meteen zweten dus en proberen in een lekker ritme te komen wat niet echt gemakkelijk ging. Na 3 kilometer wordt het wat vlakker en kun je redelijk door trappen. In het dorp Arrens-Marsous draaien we rechtsaf en dan begint de echte klim naar de Soulor. De weg gaat niet geleidelijk omhoog maar erg wisselvallig. Dan weer omhoog en dan weer een stukje dalen. Soms zaten er stukjes in van 15 á 16% en dat deed bij mij zeer aan de benen. Ik moest dan ook een paar keer afstappen want de benen waren niet optimaal. Misschien gisteren iets te veel van het goede geweest? Voor iedereen was het een heftige klim maar het is geen wedstrijd dus kun je altijd even afstappen om de benen wat te rust te gunnen en tevens wat te eten. De top van de Soulor ligt op 1474 meter  en er staat een restaurantje waar je een heerlijke cola kunt drinken. Een mooi uitzicht op de omgeving en temidden van een kudde schapen hebben we een tijdje op het terras gezeten. Hierna weer verder. Eerst een paar kilometer licht afdalen en dan weer klimmen over een steeds smaller wordende  weg zonder vangrail. Wanneer er een auto je tegemoet kwam zat je aan de rechterkant op zo’n halve meter van de afgrond wat niet altijd prettig was. Er waren gelukkig niet veel auto’s en met de top in zicht was het lekker fietsen in een prachtige omgeving. Iedereen is boven gekomen op deze top gelegen op 1709 meter boven zeeniveau. Het geluk was aan onze zijde want het was glashelder en dan gebeurt niet vaak op de Aubisque. Na een half uurtje foto’s maken en wat drinken werd het tijd om weer naar beneden te gaan. Bij de plaquette van Wim van Est nog even gestopt en nog een stukje klimmen naar de Soulor. Niet stoppen maar nu rechtstreeks naar beneden. Leo had op de terugweg nog even de col des Borderes meegenomen.

Het avondeten werd gebruikt in het restaurant van de camping en dat was geen straf moet ik zeggen.  Vandaag kon er 62 kilometer bijgeschreven worden.

Dinsdag 4 september

Het is de bedoeling dat we deze dag de col du Tourmalet gaan beklimmen. Deze klim stond voor de woensdag op het programma maar omdat Peter dan naar huis gaat hebben we besloten om deze klim een dag naar voren te halen. Zoals elke ochtend ging Leo al vroeg op pad en wij volgden zo’n anderhalf uur later. De temperatuur was weer goed dus wederom een genot om te fietsen. Eerst weer vals plat door de Gorge de Luz om in Luz st Sauveur linksaf te slaan richting de Tourmalet. Net zoals bij de start van de beklimming van de Mont Ventoux is ook hier een officiële startstreep getrokken. Vanaf hier is het 18 kilometer naar de top. Vanaf het begin is het vrij lastig met af en toe een stukje dalen, dan weer klimmen en soms een stukje vlak. Daar staan de Pyreneeën bekent om. Voorbij het dorp Baréges begonnen de haarspeldbochten met daarna weer vals plat. Aangekomen bij een grote parkeerplaats die vooral in de winter gebruikt wordt begon het echte klimwerk. Je kon de top al zien liggen maar er waren nog heel wat kilometers te klimmen. Het werd steeds steiler en er waren behoorlijke haarspeldbochten. Maar nog steeds geldt voor een ieder, blijf doortrappen en je komt vanzelf boven. Zo ook nu. Wel een aantal keren stoppen maar dan kun je ook even genieten van de omgeving en dat is ook belangrijk. Boven aangekomen bleek dat Ko halverwege terug was gegaan vanwege problemen met zijn schouder waardoor hij niet voldoende kracht kon zetten op zijn stuur. Dit was even een tegenvaller want je hoopt toch met zijn allen boven te komen. Het was goed toeven op het terras van het door de tour de France beroemde geworden restaurantje. De zon scheen volop en er stond nagenoeg geen wind op deze 2115 meter hoge col. Na diverse foto’s gemaakt te hebben en de souvenirwinkel met een bezoek vereerd te hebben gingen we weer naar beneden. Dan blijkt het toch nog wel fris te zijn en komt het windjack dus goed van pas. In Baréges kon die echter alweer uit en was het verder afdalen terug naar de camping waar ik rond half vijf arriveerde. Peter en Jasper zaten al aan een biertje en die ging er bij mij ook goed in moet ik zeggen. Na een behoorlijke bui met wat onweer konden we oversteken naar het andere chalet waar Ko al een beste stapel pannenkoeken had gebakken voor de hongerige magen. Na het eten nog wat napraten over een prachtige dag waarbij ik 76 kilometer bij kon schrijven.

Woensdag 5 september

Deze dag begon anders dan anders. Niet na het ontbijt op de fiets voor weer een beklimming maar nu met zijn allen in de bus om Peter naar het station van Lourdes te brengen waarvandaan hij met de TGV naar huis zou gaan. We hadden nog voldoende tijd om koffie te drinken. Om half tien vertrok de TGV en waren we nog met zijn zessen. Een smet op deze mooie fietsweek maar gelukkig heeft Peter wel de koninginnenrit gereden.

Terug op de camping nog wat eten en besloten om toch te gaan fietsen. Het was de bedoeling om een rustdag te houden maar omdat de weersverwachting voor donderdag wat minder was schuiven we de rustdag maar een dag vooruit.

Om half twaalf vertrokken we met zijn vieren, Leo was al weg en Albert had geen zin, voor de klim naar Hautacam gelegen op 1560 meter boven NAP. Iets voorbij Argelés begon de klim al en begonnen we al snel te stijgen. Het gemiddelde van de gehele klim was 8% dus dat betekende dat er af en toe behoorlijk steile stukken tussen zaten. Één keer zag ik 16% op mijn tellertje staan en diverse keren tussen de 10 en 12%. De warmte maakte dat het een zware klim werd. Ik moest nog zo’n 750 naar de top toen Ko al naar beneden kwam gevolgd door Ron die vermelde dat er boven niets open was en dat het er behoorlijk regende. De regen was voor mij ook net begonnen maar niet meer dan een miezer en omdat ik bijna boven ben besloot ik gewoon door te rijden. Boven aangekomen was het alweer droog, wel een stuk frisser, en zat Jasper me al op te wachten. Het zonnetje begon zelfs weer te schijnen. Ik besloot om nog even verder te fietsen naar de Col du Trammassel gelegen op een hoogte van 1606 meter. Dit was nog slechts 1,5 kilometer verder fietsen. Jasper had geen zin en bleef op Hautacam wachten. Ook op de top van de Trammassel was niets open en te beleven behalve een fantastisch uitzicht op de omgeving. Het was behoorlijk fris dus snel weer naar beneden. Jasper ging wat sneller naar beneden, ik stopte regelmatig om een foto te maken, en zat in het zonnetje verder naar beneden op te warmen. Weer op de fiets waren we nog geen 300 meter verder of Ron riep ons. Verscholen achter een heg zaten Ko, Leo en Ron heerlijk op een terras te genieten van het zonnetje en wat lekkers. Een goed idee! Na deze smakelijke tussenstop reden we via een onbedoelde omweg weer naar de camping. Na het douchen reden Jasper en ik zelf naar Luz st Sauveur om een shirt te scoren en te kijken of de fotozaak open was van de dames die foto’s gemaakt hadden op de klim naar de Tourmalet. In het dorp regende het behoorlijk maar de foto’s konden besteld worden. ’s Avonds gegeten in een restaurant iets verderop waar het toetje, een colonel, wel erg zwaar op de maag lag niet in het minst door een behoorlijke scheut wodka die hier in verwerkt was. Vandaag weer 42 kilometer bijgeschreven.

Donderdag 6 september

De voorspellingen van buienradar voor deze dag waren niet echt vrolijk. Niet dat het de hele dag zou regenen maar af en toe een bui daar mochten we toch zeker op rekenen. Een rustdag is overigens ook welkom dus vandaag niet fietsen. Achteraf gezien is er geen druppel gevallen! Eerst maar eens boodschappen doen in de nieuw gespotte supermarkt. Bij terugkomst rustig ontbeten en toen was de vraag, wat gaan we vandaag doen? Ron en Albert gingen toch een stukje fietsen en wel naar Lourdes, een kleine 12 kilometer van de camping. Ko wist het nog niet en Leo, Jasper en ik zelf besloten naar de plaatselijke dierentuin te gaan die op loopafstand van de camping was gelegen. Een verrassend leuke dierentuin met veel dieren die in het wild ook in de Pyreneeën voorkomen zoals beren, marmotten, gieren en wolven. Bij terugkomst op de camping was Ko toch nog wezen fietsen. Een heen en weertje over het fietspad gelegen op de plaats van de voormalige spoorlijn. Zo had een ieder de dag toch weer nuttig besteed. Nog even naar Luz st Sauveur om de foto’s op te halen en even rond te kijken. Ko had voor het avondeten een heerlijke salade gemaakt zodat we weer met volle magen het bed op konden zoeken.

Vrijdag 7 september

De laatste fietsdag. Deze dag stond de klim naar Cauterets en 15 kilometer verder naar de Pont d’Espagne op 1496 meter hoogte op het programma. Leo was weer vooruit gegaan en de rest volgde later. De eerste kilometers nog het windjack aan want de temperatuur was (nog) niet hoog. Voor we aan de klim begonnen ging het jack alweer uit want door te fietsen krijg je het warm en zeker wanneer je gaat klimmen. Naar het plaatsje Cauterets was het door de kloof nog niet echt een zware klim. Dit kwam pas na het stadje. In het begin niet zo’n best wegdek maar een paar kilometer later ging het wel weer. De weg ging met een behoorlijk stijgingspercentage omhoog langs het riviertje met diverse watervallen. Door de regen van de afgelopen dagen wat hier in dit gebied was gevallen was het soms een wild stromende rivier geworden. Erg rustgevend mede door de bossen en het zicht op geweldige rotspartijen. De laatste 2 kilometer waren behoorlijk steil maar toen was daar een enorme parkeerplaats. Verder mocht je niet, ook niet op de fiets. De fietsen werden op slot gezet en toen was het wachten op Albert. Die was na een half uur nog niet boven en achteraf bleek dat hij dacht niet verder te gaan dan Cauterets. Wij zijn echter wandelend naar de Pont d’Espagne gegaan wat slechts vijf minuten duurde. Een schitterende waterval waar het water via een drietal verschillende plaatsen naar beneden komt. Dit zijn de mooiste watervallen van de Pyreneeën. Pont d’Espagne was vroeger de brug naar Spanje, nu is het de poort naar het Nationaal Park van de Pyreneeën. Op het terras van het hotel-restaurant bij de watervallen was het goed toeven in het zonnetje. Hier kregen we ook te horen van Leo dat hij voor het eerst deze week ook als eerste boven was dankzij zijn vroege vertrek. Tot nu toe was een derde plek zijn beste resultaat. Dit hebben we een aantal keren moeten aanhoren! Ook had hij een nieuw record gebroken namelijk zijn laagte snelheidsrecord. Hij kwam op een steil stuk tot een snelheid van 3,1 kilometer per uur! Weliswaar maar heel even maar daarna reed hij rond de vier kilometer per uur. Hoe hij dat voor elkaar kreeg is ons een raadsel want met deze snelheid zou je denken dat je omvalt. Het werd weer tijd om terug te gaan naar de fietsen en weer af te dalen naar de camping. Na het douchen de tassen inpakken en deze samen met de fietsen weer in de bus gezet zodat we morgenvroeg zo weg konden rijden. Deze laatste rit betekende dat we nog 50 kilometer bij het totaal op konden tellen.

Het avondeten werd in een restaurantje in het dorp aan een leuk plein genuttigd. De temperatuur was nog heerlijk dus lekker buiten eten. Na het eten snel terug naar de camping om te gaan slapen want de wekker gaat alweer om 3.00 uur.

Zaterdag 8 september

Om 04.00 uur reden we weg van de camping om via Lourdes de snelweg te bereiken. Het was nog erg rustig op de weg dus was het lekker doorrijden. Langs bekende steden als Pau en Bordeaux werd koers gezet naar Parijs. Net als op de heenweg was het hier erg druk maar daarna was het weer doorrijden geblazen. Na een voorspoedige rit waren we rond 19.15 uur weer in Wieringerwaard. Iedereen werd thuis afgezet en Ko nam de bus mee om deze de volgende dag weer terug te brengen.

Een zeer geslaagde fietsweek was ten einde en alleen de foto’s en onze herinneringen  zijn een kostbaar bezit om nog eens terug te gaan naar al die soms moeilijke maar veelal prachtige kilometers in een wonderschoon berggebied.  In 2020 gaan we weer op reis alleen weten we nog niet waar naartoe.

Ton Hoogeveen.

Het verslag is wat verlaat maar dat kwam door andere drukte van de schrijver.